ST. PAULUS ANIT KİLİSESİ RESTORASYONU – Akbil BERGÜL, Restoratōr (*)
Bir eseri onarabilmek için öncelikle onu dış etkilerden korumak gereklidir. Bu amaçla 1998 yılında Kilisenin çatısı onarılmış ve binanın oynaması engellenmiş.
Kilisenin duvar resimlerini, Arkeolog Restoratör Ridvan İşler yaptı, ben de onun yardımcısı olarak bu çalışmada bulundum.
Resimler üzerinde ilk işlem kabaran ve dökülmeye yüz tutmuş bölümlerini Roplex adını verdiğimiz likit bir yapıştırıcıyla yapıştırmak oldu. Kesme taşlarla inşa edilmiş yapının içi sıvanmış ve sıva üzerine resimler yapılmıştır, fakat zaman içerisinde sıva taşlardan ayrılmış, yer yer dökülmüştür. Kalan Sıvaların dökülmesini önlemek için Hidrolik Kireç, Vinavil ve üstübeçten hazırladığımız SIVI harcı, küçük delikler açarak sıva ve taş duvar arasına enjekte ettik. Böylece sıva ve resimleri sabitledik.
Bu işlemden sonra EDTA (Etilen Diamin Tetra Asetikasit) ve Amonyum Bikarbonattan oluşan temizleyici eriyik ile kağıt mendil yardımıyla resimleri yavaş yavaş temizledik. Böylece işin büyük bir bölümü tamamlandı. Rötuş işine geçildi.
Rötuşta eksik olan küçük noktalar boyanır, lakuna dediğimiz büyük boşluklar ise bırakılır. Çünkü restorasyonda eksik bölümler aslına uygun olarak tamamlanır, hiç olmayan bir şey tekrar yapılmaz. Bazı yerlerde görülen eksikler buna örnektir.
Rötuş yaparken orijinal renkten bir-iki ton açık renk kullanılır. Amaç, onarılan ve asıl olan bölümleri birbirinden ayırmaktır. Aşağıdan bakıldığında bunun fark edilmesi imkansızdır.
Bundan sonra geriye, yaptığımız işi korumak kalıyor. Bunun için mat ve şeffaf izolakı % 15 oranında su ile seyrelterek fırça ile resimler üzerine sürdük. Böylece ölmek üzere olan bir eserin hayatını uzatmış olduk.
(*) Bu yazı ile birlikte bu site içindeki Işık ADIBELLİ’nin İçel Sanat Kulübü Aylık Bülteni 2002/111. Sayısında yer alan TARSUS MÜZESİ – TARSUS ST. PAULUS KUYUSU – ST. PAULUS ANIT KİLİSESİ – ara başlıkları olan yazısı sizlere daha kolay ulaşabilmek için 3 bölüm halinde sunulmuştur.
